Χάρη σε αυτές καθάρισε την πρωτιά σε χρόνο-ρεκόρ. Θυμίζω ότι κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και πέρυσι. Ομως μολονότι το αποτέλεσμα είναι ίδιο, κάποιες λεπτομέρειες μεταξύ τού τι συνέβη πέρυσι και του τι συμβαίνει φέτος, είναι ολότελα διαφορετικές.

Πέρυσι ο Παναθηναϊκός μπήκε στα πλέι oφ με τον ενθουσιασμό που του είχε δώσει η εμφατική νίκη κόντρα στον ΠΑΟΚ στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας - νίκη που δεν ήταν καθόλου τυχαία, καθώς είχε έρθει ως συνέχεια πολύ καλών εμφανίσεων που η ομάδα του Αναστάσιου είχε κάνει στο δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος. Φέτος το πράγμα ήταν τελείως διαφορετικό. Ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος κάνοντας μέτριες εμφανίσεις και η μεταμόρφωσή του στα πλέι oφ αιφνιδίασε πάρα πολύ κόσμο. Η τεράστια διαφορά μεταξύ του τι συνέβη πέρυσι και το τι σημαίνει φέτος είναι ότι πέρυσι ο ΠΑΟ κέρδισε τα πλέι oφ διαδικαστικά, ενώ φέτος τα κέρδισε, διότι ο προπονητής του προετοίμασε και άλλαξε την ομάδα για να είναι η πρέπουσα. Οχι τυχαία, ακριβώς επειδή υπήρξε προγραμματισμός, ο Παναθηναϊκός φέτος τερματίζει τη σεζόν δείχνοντας μία σπάνια αγωνιστική φρεσκάδα, πράγμα που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους αντιπάλους του.

Σύνθεση

Ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι η μεταμόρφωση του Παναθηναϊκού έχει ονοματεπώνυμα - δεν είναι μόνο ζήτημα φόρμας. Ο Αναστασίου πήρε αυτό το δεκαήμερο πάρα πολλά από παίκτες που στη διάρκεια του πρωταθλήματος χρησιμοποιήθηκαν λίγο - δεν μιλάω μόνο για τον Νίνη, που χρειάστηκε χρόνο και δουλειά για να επανέρθει, αλλά και για τον Κουτρουμπή και τον Μαυρία. Σε όλα τα ματς των πλέι oφ ο Παναθηναϊκός κατέβηκε με την πρέπουσα σύνθεση, αλλά και την πρέπουσα στρατηγική: είχε μια αμυντική πεντάδα που δεν άλλαξε ποτέ, στην Τρίπολη περίμενε τον αντίπαλο και κάλυψε τα νώτα του, με τον Ατρόμητο ο Αναστασίου φρέσκαρε την επίθεση στο δεύτερο ημίχρονο φροντίζοντας πάντως η ομάδα του να μην κινδυνέψει και στην Τούμπα πίεσε από την αρχή, ώστε να εκμεταλλευτεί το κακό μομέντουμ τού ΠΑΟΚ και να τον γεμίσει άγχος. Ξέρετε ποια είναι η υποψία μου; Οτι αν αυτή η άριστη ανάγνωση των αντιπάλων είχε γίνει κατά περίσταση και στο πρωτάθλημα, ο ΠΑΟ θα ήταν στη διεκδίκηση της πρωτιάς μέχρι τέλους.

Πρώτα

Ο Αναστασίου ανήκει στην κατηγορία των προπονητών που κοιτάζουν πρώτα από όλα τα της ομάδας τους: με τον αντίπαλο ασχολούνται δευτερευόντως και όχι πάντα. Την πρώτη του χρονιά στον ΠΑΟ ο κόουτς έτσι έπρεπε να κάνει, καθώς ήταν βασικό μια ομάδα με δεκαπέντε καινούργιους παίκτες να αποκτήσει ταυτότητα και δέσιμο. Φέτος όμως ίσως ο κόουτς του ΠΑΟ υπερεκτίμησε την όλη προηγούμενη πρόοδο: και δέσιμο είχε ο ΠΑΟ και αγωνιστική ταυτότητα και πολλά μοντέρνα πράγματα στο παιγνίδι του, όμως όταν δεν υπάρχουν οι πολύ ποιοτικές λύσεις στο ρόστερ θα πρέπει όχι μόνο να πάρεις πολλά από πολλούς, αλλά να βρίσκεις και κάθε φορά τους πλέον κατάλληλους. Οπως για παράδειγμα συμβαίνει στα πλέι oφ.

Καλύτερα

Φέτος ο ΠΑΟ έχασε το πρωτάθλημα όχι γιατί υστέρησε στα ματς με τους έξι πρώτους της βαθμολογίας: σε αυτά τα παιχνίδια, που λόγω δυναμικότητας των αντιπάλων, υπήρχε και στρατηγική προετοιμασία, ο ΠΑΟ τα πήγε καλύτερα από τον Ολυμπιακό. Με Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, Αστέρα, Ατρόμητο, ΠΑΣ και Ξάνθη ο Παναθηναϊκός έκανε 21 βαθμούς - τρεις περισσότερους από όσους έκανε ο Ολυμπιακός στα ματς με τον Παναθηναϊκό και τους υπόλοιπους πέντε. Εκεί που τα μπέρδεψε είναι στα παιχνίδια κόντρα σε όσους κινδύνευαν: με Πανιώνιο, ΟΦΗ, Καλλονή, Πανθρακικό, Λεβαδειακό, Κέρκυρα πέταξε 15 βαθμούς. Ισως γιατί με τους αντιπάλους αυτούς, ο ΠΑΟ έπρεπε να κερδίσει διαδικαστικά και κάνοντας απλά το παιχνίδι του: πιθανότατα για κάτι τέτοιο δεν ήταν ακόμα έτοιμος.

Μάτι

Ο ΠΑΟ μαθαίνει και μαζί μαθαίνει και ο καλός προπονητής του. Τα πλέι oφ είναι η απόδειξη πως το υλικό του Παναθηναϊκού φέτος δεν ήταν τόσο κακό: Μάη μήνα βοηθάνε την ομάδα να κάνει τη διαφορά κάποιοι που στο πρωτάθλημα αγωνίστηκαν ελάχιστα - δεν είναι τυχαίο. Τα πλέι oφ αποδεικνύουν πως όλοι είναι χρήσιμοι - όμως είναι εξίσου χρήσιμο να ασχολούμαστε και λίγο πιο πολύ με τους αντιπάλους. Ακόμα κι αν δεν μας γεμίζουν το μάτι…

Διαφορές

Οι περιπέτειες του Μπλάτερ έβγαλαν στο φως και τις μεγάλες διαφωνίες που υπάρχουν ανάμεσα στη ΦΙΦΑ και στην ΟΥEΦA. Οι δύο συνομοσπονδίες δεν ήταν ποτέ το ίδιο πράγμα, όμως τα τελευταία χρόνια η διαφορά τους είναι χαώδης. Ο Μπλάτερ εμπιστεύεται κύριως προέδρους χωρών, δημιουργεί επιτροπές στις οποίες ο ρόλος των προέδρων είναι πρωταγωνιστικός, ψάχνει διαρκώς τρόπους να τους ικανοποιήσει: εξ ου και η επιλογή του Κατάρ π.χ. που ήταν δεδομένο πως για να πάρει το Μουντιάλ θα μοίραζε χρήμα σε όσους αποφασίζουν. Ο Πλατινί αντιθέτως ενθαρρύνει τα στελέχη της ΟΥEΦA, τους δίνει ολοένα και περισσότερες αρμοδιότητες, θέλει η λειτουργία της ΟΥEΦA να είναι περισσότερο μανατζερική και πολύ λιγότερο γραφειοκρατική.

Η ΦΙΦΑ και η ΟΥEΦA έχουν τα τελευταία χρόνια διαφορές ατελείωτες, ακόμα και στην αυτονομία που παρέχουν στις ομοσπονδίες που είναι μέλη τους. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα πολύ χαρακτηριστικό: το ζήτημα των εκλογικών διαδικασιών στις χώρες-μέλη. Η ΦΙΦΑ θέλει οι εκλογές στις ομοσπονδίες να βασίζονται στον μικρότερο δυνατό αριθμό ψηφοφόρων και δεν χαίρεται καθόλου με σχέδια τα οποία προβλέπουν διεύρυνση της όποιας εκλογικής βάσης. H ΟΥEΦA, αντίθετα, είναι πιο ανοιχτή σε τέτοιου τύπου συζητήσεις. Ενθαρρύνει την αναλογικότητα και συζητεί κάθε σχέδιο εκλογικής διαδικασίας αρκεί φυσικά αυτό να βασίζεται σε μία ιδέα των ανθρώπων που διοικούν τις ομοσπονδίες και όχι να προκύπτει από παρεμβάσεις του κράτους.

Στο τελευταίο συνέδριο, στην Αστάνα του Καζακστάν, είχε υπάρξει και τροποποίηση καταστατικού ώστε οι ομοσπονδίες να μπορούν να αποφασίζουν για το εκλογικό τους σύστημα και μάλιστα μετά από αυτή την τροποποίηση έγινε δυνατό να αλλάξει με απόφαση της τότε διοίκησης Σαρρή και το εκλογικό σύστημα της EΠO που με βάση το νέο καταστατικό είναι πολύ αναλογικότερο, καθώς δεν ψηφίζουν 57, αλλά σχεδόν 200 εκλέκτορες.

Πηγή: SportDay